De eerste keer dat ik lessen relatietherapie kreeg moest ik zuchten van ontzag.
'Dit' besefte ik 'zou elk paar in een relatie, zo'n twee keer per jaar moeten doen. En anders in ieder geval 1 keer per jaar. Het zou net zo gewoon moeten zijn als de APK-keuring van de auto. Want dit is een soort APK-keuring voor je relatie. Men noemt het ook wel conflictbemiddeling, maar het is meer hulp bij 'onderhandelen'.
Er hoeft namelijk helemaal geen conflict te zijn, er hoeven helemaal geen problemen tussen de partners te bestaan om in relatietherapie te gaan. Zijn die er wel dan moet je zeker gaan. Maar zijn ze er niet dan is dit een heel goed middel om te zorgen dat ze er ook niet komen.
En nog iets: het hoeft ook helemaal geen grote investering van tijd ( en dus van geld) te zijn. Hoe makkelijker en vlotter de relatie verloopt, hoe sneller u weer buiten kunt staan, met een tevreden gevoel en een relatie die nog weer beter is.
Want hoe werkt het namelijk?
U gaat dus met z'n tweetjes naar een therapeut en die vraagt u, ieder apart, 5 zaken te noemen die u heel graag wilt in uw relatie. Misschien heeft u daar al eerder over nagedacht, maar anders is dit een perfect moment om daar eens diep over na te denken, en daarbij eventueel geholpen te worden door een derde.
Want heel vaak wil je best wel van alles, ook al denk je van niet. Je wilt bijvoorbeeld meer liefde, meer aandacht, meer hulp met de kinderen, meer hulp in het huishouden, meer tijd voor elkaar, een keertje kunnen uitslapen, noem maar op.
Het eerste goede wat er gebeurt is dus dat de 'peut' u helpt bewust te worden van deze soms bijna verdrongen of verborgen wensen. Dus dat lijstje komt er. U kijkt er met grote verheugde ogen naar, van 'O, wat zou het heerlijk zijn als dat eens kon lukken'. Maar u bent ook een beetje bang 'Dit lukt vast niet. En o jee, wat zou de ander allemaal willen?'
Het tweede goede dat er gebeurt is dat uw therapeut u helpt uw wensen heel concreet te formuleren, want van een vaag geformuleerde wens kun je zeker zijn dat die ook niet uitkomt. U wilt meer aandacht zegt u? Maar vertaal dat nu eens naar concrete handelingen.
Ah, u wilt eens per week een avond uiteten met z'n tweeën en dan om de beurt de oppas regelen en het restaurant reserveren.
U wilt meer liefde? Mooi. Hoe zou dat eruit kunnen zien? Bijvoorbeeld: U wilt dat als uw partner thuiskomt u even 5 minuten met z'n tweeën op de bank gaat zitten met een drankje, of u wilt een knuffel, voordat de kinderen en het koken weer alle aandacht opeisen.
En zo kan elke behoefte in concrete handelingen worden omgezet, waardoor het ook voor uw partner duidelijk is wat u wilt en hoe daaraan kan worden voldaan. Uw hulpverlener zal u helpen zeer concreet te worden. Familiebezoek; hoe vaak, hoe lang, welke familie op welke dag?
Soms vindt men dat vervelend. Het druist in tegen het gevoel van 'het moet wel spontaan blijven', of 'Ik wil dat je dat doet, maar het moet wel vanuit jezelf komen. Ik moet er niet om hoeven vragen.' Dat werkt dus niet. Al jaren niet, als u eerlijk bent.
De therapeut zal er ook op toezien dat u allebei aan uzelf durft te denken, en niet van tevoren al water bij de wijn gaat doen en uw wensen afzwakken.
Na afloop blijkt vaak dat u beiden meer heeft durven vragen en meer gekregen dan u durfde dromen. Dus u bent niet alleen heel blij met het resultaat, u bent ook nog eens heel blij met elkaar. U heeft een goede basis gelegd voor een goed jaar samen.
Mooi is ook dat u vaak geen idee had dat het nu juist dat is wat uw partner graag wil. Om allerlei redenen durft men dat soms juist tegen de eigen partner, niet te zeggen. Vaak is het iets waar u graag 'ja' op zegt, waardoor u uw partner dolgelukkig maakt, waardoor u ook weer heel blij wordt. Het zou u verbazen wat voor eenvoudige wensen men soms binnenhoudt uit angst de ander te ontrieven. Maar een therapeut helpt die wensen boven tafel te krijgen en ze te uiten.
Beide partners hebben veel te winnen bij zo'n jaarlijkse check-up. Veel mensen denken dat je dit ook met z'n tweeën kunt doen, dat je er echt geen derde voor nodig hebt. Dit nu, is niet waar. Zonder een kritische derde zal het in de regel niet lukken:
om concreet en duidelijk te worden
om te vragen wat u echt wilt zonder angst zelfzuchtig te zijn
om zakelijk te onderhandelen, zonder emoties en motieven in de strijd te gooien en zonder elkaar steeds in de rede te vallen of tegen te spreken
Om te snel tevreden te zijn met het resultaat
in de diepe valkuil te vallen dat je denkt dat je elkaar hebt begrepen, terwijl dat helemaal niet zo is.
Ik zou willen roepen: Mensen doe dit nu. Investeer in je relatie en doe even aan dit soort onderhoud. Het komt je geluk alleen maar ten goede, en echt, het doet geen pijn.
Joan de Windt
Eens las ik in een boek (dat uit de handel is en dat ik trouwens mocht lenen van Nederlandse enige Lovelifecoach Marion van der Stad, check ook haar website op www.aquarion.nl) dat er zeker 5 verschillende manieren zijn waarop een mens zich gekoesterd en bemind kan voelen. Mensen weten dit vaak niet en een relatie kan in de problemen komen als je jouw partner bemint volgens stijl A, terwijl die persoon zich helemaal niet bemind voelt door stijl A. Bij haar moet je juist aankomen met liefdesstijl D.
Wat dit allemaal nog ingewikkelder maakt is niet alleen dat we er geen weet van hebben dat er meerdere stijlen van 'koesteren' zijn, maar dat we in onze onwetendheid er ook nog van overtuigd zijn dat er maar één manier van koesteren bestaat, namelijk de onze.
Allereerst: Wat is koestering?
Koestering is datgene dat maakt dat we ons bemind en geliefd voelen. Datgene dat ons dat warme gevoel bezorgt dat je krijgt als je weet dat er van je gehouden wordt.
Wat maakt dat iemand zich gekoesterd voelt? Ja, dáár zul je het hebben:
- De een voelt zich gekoesterd als je tastbare, materiële bewijzen van liefde geeft. Cadeautjes dus. Nou denken sommigen van u misschien afkeurend 'Wat een materialistisch type'. Maar die afkeuring is nergens voor nodig. Materiële bewijzen willen is niet gekker dan romantische woordjes willen horen. Sommige mensen zullen dit veel praktischer vinden.
Mijn moeder was van het cadeau-type. Mijn vader (en wij) kon haar niet blijer maken dan met een (klein) goedgekozen mooi 'ding'. Lieve woordjes interesseerden haar eigenlijk niet. (Toen ze ouder werd wel trouwens. Toen ging ze ook aangeven dat ze geen 'dingen' meer hoefde. Het huis puilde ervan uit.)
- Anderen hebben op gezette tijden (liefst vaak) een goed gesprek nodig. Echte communicatie betekent voor hen echte intimiteit. Het gevoel dat je er bent voor elkaar, je voor de andere interesseert, elkaar wat te melden hebben, je gedachten samen deelt. Als er in hun relatie te lang geen tijd is voor een goed gesprek, gaat deze groep zich verwaarloosd voelen. Zonder precies te weten hoe het komt, zullen ze het gevoel hebben dat zij en de partner uit elkaar drijven, en dat de liefde minder is dan voorheen.
- Weer anderen hebben niet zozeer een goed gesprek nodig, maar drijven op lieve woordjes en complimenten. Voor de liefde is het van levensbelang dat zij regelmatig iets liefs te horen krijgen. Iets waaruit blijkt dat de partner nog gek op hen is, hen bijzonder vindt.
- Een andere groep heeft juist behoefte aan iemand die iets praktisch voor hen doet; de vuilnisbak buiten zetten, of iets zwaars tillen, het gras maaien, of juist de knopen aan zijn hemd zetten. Een goed gesprek vinden ze mooi, maar een goede daad vinden ze beter.
- En dan is er tenslotte een groep die van lichamelijke aanraking een koesterend gevoel krijgt. Geen sex, dat willen we bijna allemaal wel om ons bemind te voelen. Sex blijft nadrukkelijk buiten deze lijstjes. Maar een lichamelijke aanraking; een kus, een knuffel, een arm om je heen, misschien wel een massage. Maar uit mijn onderzoek blijkt dat als je tot deze groep hoort je ook nog een absoluut favoriete aanraking kunt hebben. Ik ken iemand die bijvoorbeeld een verrukkelijk geborgen en geliefd gevoel krijgt als iemand van achteren de armen om haar heen slaat en haar zo tegen zijn borstkas laat leunen. Mmmm, heerlijk. O pardon, ja inderdaad, dat ben ik.
Dit zijn de vijf liefdestypen. U kunt zich voorstellen dat als je tot de lieve woordengroep hoort, iemand je kan blijven verwennen met cadeaus of attente daden, zonder dat u zich echt gekoesterd voelt. Of u naait knopen aan voor uw partner tot u een ons weegt en hebt iedere avond een goed gesprek, maar hij zou zich veel en veel gelukkiger voelen als u zo nu en dan zei: "Wat ben je toch een lieve minnaar/goede kok/fijne vader." Niet weten welk liefdestype de andere is, niet weten dat er andere liefdestypen bestaan, kan zelfs tot echtscheiding leiden. Maar zelfs als het niet zo ver gaat, zou de relatie toch fijner en bevredigender verlopen als men op de juiste liefdeswijze met elkaar was omgegaan. Het is dus belangrijk te weten welk type uw partner is, en welk type u bent. Een van de manieren om daar achter te komen is kijken waar u veel van krijgt en wat u zelf veel doet. Geeft u veel complimenten bijvoorbeeld, dan is de kans groot dat u die zelf erg nodig heeft. Is uw partner erg aanhankelijk lichamelijk, dan is dat waarschijnlijk de manier waardoor hij zich gekoesterd voelt.
U denkt dat u van alle vijf wel iets wilt? Dat is zeer waarschijnlijk. Maar 1, hooguit 2 liefdestypen zullen er voor u waarschijnlijk uitspringen.
Deze hele theorie heb ik getoetst in de praktijk en volgens mijn bevindingen zit er zo veel waars in dat het de moeite waard is om er even op te letten in uw liefdesrelatie.
Mocht u nog meer 'koesteringstypen' kennen, mail mij dat dan maar gerust. Ik hou me aanbevolen.
Joan de Windt
Terwijl ze op ons vriendinnengroepje toeliep viel me op dat ze er anders dan anders uitzag. Rustiger, relaxter, met meer glans in haar ogen, en met een energiekere tred.
"Wat gebruikt zij?" vroeg de vrouw naast mij ongelovig "Daar wil ik ook wat van."
"Elise, je haar, het danst!"riep een ander.
Stralend begroette Elise ons.
"Waarom zie jij er zo gelukkig uit?"vroeg ik wantrouwend.
"Je raadt het nooit" zei ze blij.
"Ben je verliefd of zo?"
"In een keer goed" beaamde ze, "Ik ben 'of zo'.
"Huh?"
"Weet je wel dat spirituele vrouwtje waar ik eens per maand naar toega?" (voor Elise is iedereen van het vrouwelijk geslacht een 'vrouwtje'. Maar eerlijk is eerlijk, ze heeft het ook altijd over een 'mannetje' voor de tuin en een 'mannetje' voor de auto.")
"Ze heeft zo'n geweldige oefening met me gedaan. Ze heeft de man en de vrouw binnen in mij kennis met elkaar laten maken. Ze waren totaal van elkaar vervreemd. Maar nu hebben ze zich verenigd en werken ze weer samen. Ik voel me een compleet ander mens."
Ik liet het nieuws even op me inwerken. En toen barsten alle vrouwen in vragen los. "Hoe dan, wat dan, wat betekent dit?
Elise legde uit dat we allemaal een mannelijke en een vrouwelijke kant binnen in ons hebben, ook wel Yin en Yang genoemd. "Zeg maar Jip en Janneke." Zolang je als vrouw de Jip in jou niet accepteert, erkent en aandacht geeft, zul je die altijd buiten je blijven zoeken in een eeuwige zoektocht naar de ware. Pas wanneer je de man en de vrouw in jezelf accepteert, kun je beginnen met de juiste partner te vinden. En dat zal er dan eentje zijn die ook de Jip en Janneke in zichzelf heeft erkend, en die goed omgaat met de eigen mannelijke en vrouwelijke kanten.
Zo, dat was nogal wat. "En op het moment dat mijn innerlijke man en vrouw elkaar in de armen sloten, voelde ik een enorme liefde. Alles was liefde, en niets dan liefde." Elise fluistert bijna van puur geluk als ze deze zinnen zegt. "En sindsdien heb ik geen partner meer nodig. Ik ben niet meer op jacht. Ik voel me al compleet. Als er een komt is dat leuk, maar het hoeft niet."
"Betekent dat dat je niet meer elke week geld uitgeeft aan lingerie?" vraagt een vrouw achterdochtig.
"Jawel, maar ik doe het nu puur voor mezelf. Het is niet meer alleen om een lover te behagen."
Suze krabt op haar hoofd. Annet bijt nadenkend op haar lip.
De ware tegenkomen in jezelf. Geen geld meer uitgeven aan contactadvertenties die toch niets opleveren. Niet meer koortsachtig rondkijken in elke kroeg. In het bezit zijn van dansend haar en stralende ogen.
"Zeg, dat spirituele vrouwtje, waar woont die ergens...?"
Joan de Windt
Jaren geleden viel mij al op hoe enorm groot de invloed van zaken als opruimen en schoonmaken is op onze geestesgesteldheid. Ons taalgebruik geeft dit op heel veel manieren weer.
Zaken opbergen is 'dingen een plek geven'. En dat is precies wat we ook met onze emoties moeten doen. Stel je voor: je hebt een grote kist waar je al maanden dingen, waarvan je niet weet waar je ze anders moet laten, ingooit. De kist raakt steeds voller, en u kijkt er met steeds meer tegenzin naar, bang voor het naderende moment waarop u de boel toch echt moet gaan uitzoeken, en anders een nieuwe kist ernaast moet zetten.
Als de doos overvol is en de boel er al overheen puilt, besluit u de zaak, op een moment waarop u zich extra stevig voelt, eindelijk eens aan te gaan pakken.
U begint wat onwillig, wilt er eigenlijk snel doorheen roetsjen, maar wordt toch gegrepen door de herinneringen die bepaalde dingen in die kist, bij u oproepen. Als u niet uitkijkt besteedt u de rest van de middag aan het mijmeren over en doorlezen van drie dingen uit die kist.
Dat mag u zichzelf best gunnen, mits het werkelijk is wat u wilt. Sommige dingen vragen nu eenmaal een wat langduriger verwerking dan andere.
En anders moet u doorgaan en heel kritisch kijken. Per ding beslissen: dit geef ik weg, dit gooi ik weg, dit berg ik op (weet u ook waar? Anders alsnog weggooien of weggeven.)
Bij velen van ons zit weggooien of weggeven niet in ons systeem. Sterker nog, de gedachte alleen al roept schuldgevoelens op. Toch is het een van de beste dingen die u kunt doen. Het is het equivalent van het loslaten van emoties, trauma's, gebeurtenissen. Het is zeggen: hier ben ik klaar mee, dit heb ik verwerkt.
Veel mensen durven niet weg te gooien. En als iets nog heel goed is, dan hoeft dat ook niet. Geef het weg, breng het naar het Leger des Heils of de kringloopwinkel. Laat een ander er nog plezier aan beleven. Maar blijf niet hangen aan iets waar u niets meer aan heeft. Laat het geen ruimte blijven innemen in uw leven. Alles waar je aan vasthoudt vreet energie, en neemt de plaats in van iets anders, dat veel meer bij past bij wie u nu bent.
Je kunt niet opruimen als je niets wilt wegdoen. Opruimen zonder dingen weg te geven of weg te gooien, is niet meer dan spullen verplaatsen van A naar B, of in kleine plekjes verspreiden over het hele huis.
Hou alleen vast wat nog werkelijk van waarde is. En dan bedoel ik niet dat het nog geld waard is, maar dat u het ook nog echt zult gaan gebruiken, omdat u het nodig heeft. Anders: Weg d'rmee.
Opruimen zelf is daarmee van bijna sacrale waarde. U bekijkt alles nog 1 keer goed (en elk object stelt eigenlijk een gebeurtenis voor) en neemt een beslissing over hoeveel plaats dit nog in uw leven mag innemen, hoeveel energie en ruimte u hier nog voor over heeft, en of het u nog vreugde kan schenken.
Wanneer we de spullen uit die kist ordenen, ordenen we ook ons leven een beetje. Wanneer we die spullen uit de kist een plek geven, geven we ook de gebeurtenissen in ons leven een plaats. Opruimen is dus van grote waarde.
1 tip: Alles wat u al een jaar niet gemist heeft kan weg!
Joan de Windt